ops

Posts mit dem Label Praha werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label Praha werden angezeigt. Alle Posts anzeigen

Sonntag, 6. März 2011

seitens der Städte.. PRAHA: Wertheimer

Wertheimer
Max Wertheimer (Praga, 15 de abril de 1880 — New Rochelle, 12 de outubro de 1943) foi um psicólogo checo, um dos fundadores da Teoria da Gestalt juntamente com Kurt Koffka e Wolfgang Köhler.
Nascido numa família judaica germanófona, durante sua juventude pensava em seguir carreira como músico; estudou violino, composição de música de câmara e sinfônica.

Em 1900, começou estudar na Universidade de Praga. Um ano após, mudou de curso, passando a estudar psicologia na Universidade de Berlin, sob a tutela de Carl Stumpf. Em 1904, recebou seu doutorado na Universidade de Würzburg. Esta tese trata de um detector de mentiras empregando o método de associação de palavras.

Em 1910 interessou-se pela percepção do movimento. Com a ajuda de um estroboscopio descobre que, iluminando duas linhas por um breve período de tempo, tem-se a sensação de ver só uma. A este fenômeno chamou de fenômeno phi.

Em 1933 imigrou para os Estados Unidos para fugir da perseguição Nazi. Trabalhou como professor em Nova York, onde passou os últimos anos de vida. Sua obra só foi descoberta postumamente, em 1945.
Wertheimer foi um critico do sistema educacional de sua época, baseado na lógica tradicional e na associação de ideias.
Para ele, a verdade consiste em determinar a estrutura total de experiência e não em captá-la por sensações e percepções singulares associadas.

Apesar do seu conhecido gosto pela música, que o levou a compor algumas sinfonias, Wertheimer enveredou pelo estudo do Direito na Universidade de Charles, em Praga. No entanto, esta área também não foi de encontro aos seus desejos mais profundos, acabando por se dedicar ao estudo da Psicologia na Universidade de Friedrich-Wilhelm em Berlim.
Defensor da Psicologia da forma, Wertheimer interessou-se sobretudo pelo estudo da perceção de estruturas ambíguas e complexas. Em conjunto com os seus colegas Wolfgang Kohler e Kurt Koffka, criou a escola da Gestalt e em 1921 ajudou a fundar o jornal Psychologische Forschung que pretendia ser o órgão central do movimento da Gestalt. Esta escola opunha-se à maneira como os psicólogos entendiam a perceção e a aprendizagem. Wertheimer criticou o sistema educacional da época, que enfatizava a lógica tradicional e a associação, argumentando que os processos de resolução de problemas de agrupamento e reorganização lidavam com estruturas globais, que não eram reconhecidas pela lógica, mas que eram importantes técnicas do pensamento humano.

Em 1933 Werthheimer veio para os Estados Unidos onde deu aulas em Nova Iorque na Nova Escola para Pesquisa Social. Nos últimos anos da sua vida dedicou-se a alguns trabalhos de pesquisa escrevendo alguns artigos. Faleceu a 12 de outubro de 1943 em New Rochelle.
Im: Infopédia /wikipedia

Dienstag, 1. Dezember 2009

seitens der Städte.. PRAHA: Josef Jungmann

PRAHA 2009
Foto:G.Ludovice
Josef Jungmann


Was a Bohemian poet and linguist, and a leading figure of the Czech National Revival. Together with Josef Dobrovský, he is considered to be a creator of the modern Czech language.

Jungmann was the sixth child of a cobbler. In his youth, he wanted to become a priest. After he completed grammar school in 1788-1792 however, he went on to study Philosophy and Law. Beginning in 1799, he started teaching at a high school ("Gymnasium") in Litoměřice (Leitmeritz), which had a German majority at that time. In 1815, he moved to Prague, where he worked until 1845 in Old Town Academic Grammar School as a teacher of Czech. He earned a doctorate in Philosophy and Mathematics in 1817; he was a dean of the Faculty of Arts in 1827 and 1838. In 1840, he became a rector of the Charles University of Prague.

Jungmann was a rigorous advocate of the rebirth of written Czech language. In contrast to his teacher, Josef Dobrovský, he also wrote his works in Czech. In 1805, he published a translation of Chateaubriand's "Atala". By this, he intended to prove, that the Czech language is suitable for complicated artistic texts. Later, he published translations of Johann Wolfgang Goethe, Friedrich Schiller and John Milton. Jungmann’s original poems are few, but include two early Revival sonnets and the short narrative poem Oldřich a Božena.
In following years, he published a series of polemic texts, most notably the "Talks on Czech Language". In 1820, he published "Slovesnost", which was a kind of a stylistic textbook. In 1825, a "History of Czech literature" followed.
His most important work is the Czech-German dictionary in five volumes (1834-39). In this dictionary, he laid out the basis for the modern Czech vocabulary. In order to achieve the stylistic range of vocabulary he desired, for poetic effect, and in order to expand the lexical resources of Czech, Jungmann revived archaic words, for which he studied historical documents, or borrowed from other Slavic languages, and created neologisms. Many of his words became a permanent part of the language.


Literature
Antibohemia, 1814
Historie literatury české aneb Soustavný přehled spisů českých, s krátkou historií národu, osvícení a jazyka, 1825
Krok
Nepředsudečné mínění o české prozódii, 1804
O jazyku českém, 1806
O klasičnosti literatury a důležitosti její
Oldřich a Božena, 1806
Rozmlouvání o jazyku českém
Slovesnost aneb Sbírka příkladů s krátkým pojednáním o slohu, 1820
Slovník česko-německý, 1834-39 (5 dílů)
Slovo ke statečnému a blahovzdělanému Bohemariusovi, 1814
Zápisky, 1871
im:wikipedia

Donnerstag, 26. November 2009

seitens der Städte.. PRAHA: Mácha

PRAHA 2009
Foto:G.Ludovice

Karel Hynek Mácha

fue un narrador y poeta checo del Romanticismo, autor del poema «Mayo», («Máj»), el más reconocido de la poesía romántica de esta cultura. A Mácha se le considera el iniciador de la poesía checa moderna.
Nacido en 1810 cerca de la colina de Petřín, en el barrio praguense de Malá Strana, de una familia humilde, Karel Mácha comenzó sus estudios de enseñanza secundaria y es allí donde escribió sus primeros poemas, en los que utilizó el alemán, aunque es significativo que a los diecinueve años cambiara su nombre de nacimiento Ignatz por su equivalente checo Hynek. Más tarde estudió Derecho en la Universidad Carolina de Praga, aunque sus inclinaciones se decantaban por la filosofía y por la amistad con Josef Jungmann, el gran lingüista que redactara un modélico diccionario alemán-checo, y el dramaturgo Josef Kajetán Tyl.

Es en este ambiente favorable en el que comienza a escribir su poesía en checo, idioma al que ya no renunciará. Viajero infatigable, en busca de paisajes románticos, en 1834 viaja a Italia para conocer Venecia y Florencia. Por esta época, en los círculos literarios y teatrales de Josef Tyl, conoce a Marinka Stíchova, para quien escribe en 1833 el poemario «Los nomeolvides de Sázava». Al año siguiente encuentra al que había de ser su amor más pasional, el de Eleonora (Lori, como él la llamó) Somková, a quien dejó encinta cuando ya sus sentimientos hacia ella se habían apagado. Sin embargo, Macha se prometió en matrimonio con ella, concertándose la boda para el 8 de noviembre de 1836, aunque la muerte prematura del poeta impidió que se celebrara.
Karel Macha se trasladó a la ciudad de
Litoměřice, al norte de Bohemia, poco después de haber finalizado sus estudios de Derecho, con la intención de instalarse en esta ciudad con Eleonora Somková y su recién nacido hijo.
Entre sus proyectos truncados estaban la escritura de un tratado de geografía checa basado con la experiencia que le habían proporcionado sus numerosos viajes por el país de los checos. Se desconoce a ciencia cierta el motivo de su muerte. Se ha especulado que pudo ser una pulmonía o el cólera. Lo cierto es que muere en Litoměřice, donde sería enterrado.
En 1910, centenario del nacimiento del poeta se erigió en la colina
Petřín donde nació, una escultura que le representa aspirando el aroma de unas flores.

En abril de 1836, poco antes de morir, el poeta editó con sus propios medios una corta tirada de la obra que le haría ser considerado el poeta romántico checo por antonomasia, «Mayo» (en checo, «Máj»). Sin embargo, en el momento de su publicación, fue recibido con duras críticas, pues lo consideraban escasamente patriótico. Solo a mediados de siglo, sería enarbolado como estandarte de una nueva generación poética cuyo manifiesto se publicaría en una revista titulada Mayo en alusión al poema de Mácha, cuyo retrato aparecía en la portada.
Este poema ha gozado en Chequia de centenares de ediciones y ha sido traducido a numerosas lenguas. Curiosamente, el manuscrito original del poema, que se creyó perdido, reapareció en 1965 en la biblioteca de
Josef Prazák, entre las hojas de un libro de poemas de otro autor checo de la primera mitad del siglo veinte, František Halas.
En "Mayo", ambientada en las cercanías del romántico castillo de Bezdez, se cuenta la historia de un bandolero llamado Vilém, que acaba matando a su rival por el amor de Jarmila, para darse cuenta trágicamente de que este era su padre. Vilém es ajusticiado y Jarmila muere ahogada en un lago próximo al castillo.
Herman Skrivánek musicó «Mayo» en 1836 y por este camino le siguieron otros compositores como Jaroslav Kricka, Josef Bohuslav Foerster y Vítězslav Novák, que compusieron poemas sinfónicos inspirados en esta obra.
Escribió también obras en prosa, como Cuadros de mi vida, un colección de estampas
autobiográficas, y la novela Gitanos.
im:wikipedia

Montag, 23. November 2009

seitens der Städte.. PRAHA: Vladimír Boudník

PRAHA 2009
Foto.G.Ludovice

Vladimír Boudník
March 17 , 1924 in Prague - December 5 , 1968 in Prague


was a key personality in Czech post-war art, manifester of an "explosionism" movement. Vladimír Boudník (17 de março, 1924 em Praga - 5 de dezembro, 1968 em Praga) foi uma personalidade fundamental na pós Checa-arte da guerra, manifestador explosionism de um "movimento". He is best known for his active and structural graphic art, but also created mostly unknown, until recently, photographic and monotype works. Ele é mais conhecido pela sua arte gráfica ativa e estrutural, mas também criou a maioria desconhecida, até recentemente, obras fotográficas e monotipia.


During World War II Boudník was sent to forced labor in Germany and this experience resulted in lifelong trauma.
After the war he studied graphics in an art school. For a short time he worked in advertisement, then picked a job in ironworks in Kladno (where he met Bohumil Hrabal ).
Since 1952 Boudník stayed as a worker in ČKD Works , Prague. Environment of the factory served as an inspiration for "active graphics" made of industrial material and waste. In 1968 Boudník committed suicide when experimenting with asphyxiation .

Boudník worked mostly in graphics, and developed a number of innovative printmaking techniques. He was also one on the first Czech artist to begin working with the general public, organizing "happenings" and interacting with psychiatric patients.
His work had a large influence on many contemporary Czech artists, especially Bohumil Hrabal , with whom he shared many years of friendship.
Boudník appears in several novels by Hrabal.
Since 1995, the city of Prague has annually awarded the Vladimír Boudník Award ( Cena Vladimíra Boudníka ) to a living Czech printmaking artist.
At least five volumes of collected works and correspondence of Vladimír Boudník were published, for the first time, during the 1990s.
Něžný Barbar (meaning Gentle Barabarian ), Bohumil Hrabal, Prague: Petlice 1973 (Anti-communist secret publishing house); Exile edition: Index, Koeln, 1981.


Vladimir Boudnik is a key figure in the development of post-war abstract art. Boudnik’s innovatory graphic tehniques, whether active or structural graphics, partial destruction of paper format and structure, or the use of unusual liquids in photographic work, opened a new chapter in the history of art. Likewise his influence on young artists in the late 1950s and early 1960s was enormous.

Boudnik’s life in the light of his work, the phases of his development, his texts, programmes and manifestos, as well as diary entries and selected leters, create the central theme of the present exibition.

im:wikipedia/youtube

Sonntag, 22. November 2009

seitens der Städte.. PRAHA: Bohumil Hrabal

PRAHA 2009
Foto:G.Ludovice
Bohumil Hrabal (Czech pronunciation: [ˈboɦumɪl ˈɦrabal])

(March 28, 1914, Brno - February 3, 1997, Prague) was a famous Czech writer.

Born in
Brno-Židenice, Moravia, he lived briefly in Polná, but was raised in the Nymburk brewery as the manager's stepson. Hrabal received a Law degree from Prague's Charles University, and lived in the city from the late 1940s on. He lived at 24 Na Hrázi Street in Prague - Libeň; the house does not exist any more. He worked as a manual laborer alongside Vladimír Boudník in the Kladno ironworks in the 1950s, an experience which inspired the "hyper-realist" texts he was writing at the time.




His two best known novels were Closely Watched Trains (Ostre sledované vlaky) (1965) and I Served the King of England (Obsluhoval jsem anglického krále), both of which were made into movies by the Czech director, Jirí Menzel (1966 and 2006, respectively). In 1965 he bought a cottage in Kersko, which he used to visit till the end of his life, and where he kept cats. He was a great storyteller; his favorite pub was At the Golden Tiger (U zlatého tygra) on Husova Street in Prague, where he met the Czech President Václav Havel, the American President Bill Clinton and the then-US ambassador to the UN Madeleine Albright on January 11, 1994.




Several of his works were not published officially in Czechoslovakia until the end of communism due to the objections of the authorities, including The Little Town Where Time Stood Still (Městečko, kde se zastavil čas) and I Served the King of England.




He died when he fell from a window on the fifth floor of the Bulovka hospital in Prague where he was apparently trying to feed pigeons. It was noted that Hrabal lived on the fifth floor of his apartment building and that suicides by leaping from a fifth-floor window were mentioned in several of his books.[
citation needed] He was buried in his family's crypt in a cemetery in Hradištko.




He wrote in an expressive, highly visual style. He affected the use of obtrusively long sentences; in fact his work, Dancing Lessons for the Advanced in Age (Taneční hodiny pro starší a pokročilé) (1964) consists of a single sentence. Political quandaries and their concomitant moral ambiguities are a recurrent theme. Many of Hrabal's characters are portrayed as "wise fools" - simpletons with occasional inadvertently profound thoughts - who are also given to coarse humour, lewdness, and a determination to survive and enjoy oneself despite harsh circumstances.




Much of impact of Hrabal's writing derives from his juxtaposition of the beauty and cruelty found in everyday life. Excruciatingly vivid depictions of pain human beings casually inflict on animals (as in the scene where families of mice are caught in a paper compactor) symbolize the pervasiveness of cruelty among human beings. The adult human world is revealed as terrifying, and, in the end, perhaps the only sane philosophy is a line delivered in Closely Watched Trains: "You should have stayed home on your arse". His characterizations also can be comic, giving his prose a Baroque/Medieval tinge.
Along with Jaroslav Hašek, Karel Čapek and Milan Kundera — likewise imaginative and amusing satirists — he is considered one of the greatest Czech writers of the 20th century. His works have been translated into 27 languages.




It's interesting how young poets think of death while old fogies think of girls. — Bohumil Hrabal in Dancing Lessons for the Advanced in Age
Bohumil Hrabal embodies as no other the fascinating
Prague. He couples people's humor to baroque imagination. — Milan Kundera.
To spend our days betting on three-legged horses with beautiful names — Bohumil Hrabal
[1]
Closely Watched Trains, translated by Edith Pargeter with a foreword by Josef Škvorecký, Evanston, Ill.: Northwestern University Press, 1995







Cutting It Short; The Little Town Where Time Stood Still, London: Abacus, 1993
Dancing Lessons for the Advanced in Age, New York: Harcourt Brace, 1995
The Death of Mr Baltisberger, Garden City, NY: Doubleday, 1975
Closely Observed Trains: A Film by Jiří Menzel and Bohumil Hrabal, London: Lorrimer Publishing Ltd, 1971
Closely Watched Trains: A Film, New York: Simon and Schuster, 1971
I Served the King of England, translated by Paul Wilson New York: Vintage International, 1990
Too Loud a Solitude, translated by Michael Henry Heim, San Diego: Harcourt Brace Jovanovich, 1990
Total Fears: Letters to Dubenka, translated by James Naughton, Prague: Twisted Spoon Press, 1998
In House Weddings
"Pirouettes on a Postage Stamp." translated by David Short
[
edit] In Czech (first editions)
Ztracená ulička, Nymburk: Hrádek, 1948
Perlička na dne, Prague: CS, 1963.
Pábitelé, Prague: MF, 1964.
Taneční hodiny pro starší a pokročilé, Prague: CS, 1964.
Ostře sledované vlaky, Prague: CS, 1965.
Inzerát na dům, ve kterém už nechci bydlet. Prague: MF, 1965.
Morytáty a legendy, Prague: CS, 1968.
Domácí úkoly, Úvahy a rozhovory. Prague: MF, 1970.
Poupata, Prague: MF, 1970, confiscated and burnt by the Communist regime
Obsluhoval jsem anglického krále, Prague: Petlice, 1971 (secret anti-Communist publishing house)
Něžný barbar, Prague: Petlice, 1973 (secret anti-Communist publishing house); Exile edition: Index, Koeln, 1981.
Postřižiny, Prague: Petlice, 1974 (secret anti-Communist publishing house)
Městečko, kde se zastavil čas, Prague: Petlice, 1974 (secret anti-Communist publishing house); Exile Edition: Comenius, Innsbruck, 1978.
Příliš hlučná samota (
Too Loud a Solitude), Prague: Ceska expedice 1977 (secret anti-Communist publishing house); Exile edition: Index, Koeln, 1980.
Slavnosti sněženek, Prague: CS, 1978.
Krasosmutnění, Prague: CS, 1979.
Harlekýnovy milióny, Prague: CS, 1981.
Kluby poezie, Prague: MF, 1981.
Domácí úkoly z pilnosti, Prague: MF, 1982.
Život bez smokingu, Prague: CS, 1986.
Svatby v domě, Prague: Pražská imaginace, 1986 (secret anti-Communist publishing house); Exile edition:
68 Publishers, Toronto, 1987.
Vita nuova, Prague: Pražská imaginace, 1986 (secret anti-Communist publishing house); Exile edition:
68 Publishers, Toronto, 1987.
Proluky, Prague: Petlice, 1986 (secret anti-Communist publishing house) Exile edition:
68 Publishers, Toronto, 1986.
Kličky na kapesníku, Prague: Pražská imaginace, 1987 (secret anti-Communist publishing house)
Listopadový uragán, Prague: Tvorba, 1990.
Ponorné říčky, Prague: Pražská imaginace, 1991.
Růžový kavalír, Prague: Pražská imaginace, 1991.
Aurora na mělčině, Prague: Pražská imaginace, 1992.
Večerníčky pro Cassia, Prague: Pražská imaginace, 1993.
Atomová mašina značky Perkeo, sc, Prace, 1991
Bambino di Praga; Barvotisky; Krásná Poldi, Praha: Československý spisovatel, 1990
Básnění, Praha: Pražská imaginace, 1991
Bibliografie dodatky rejstříky, Praha: Pražská imaginace, 1997
Buďte tak hodná, vytáhněte rolety: výbor z milostné korespondence, Praha: Triton, 1999
Chcete vidět Zlatou Prahu?: výbor z povídek, Praha: Mladá fronta, 1989
Já si vzpomínám jen a jen na slunečné dny, Nymburk: S Klos, 1998
Complete works edition in 19 volumes was published in the '90s by Pražská imaginace






im:wikipedia/youtube

Montag, 12. Oktober 2009

seitens der Städte, Praha, Janácek

PRAHA 2009
Foto:G.Ludovice
Leoš Janáček


(AFI: [ˈlɛoʃ ˈjanaːtʃɛk], Hukvaldy, Morávia, 3 de julho de 1854Ostrava, 12 de agosto de 1928) foi um compositor tcheco.

Estudou em Berna, Praga, Leipzig, São Petersburgo (1870) e Viena (187980), onde foi aluno de Franz Krenn.
De
1881 até 1919 foi diretor do colégio de organistas em Berna. Dedicou-se desde cedo à crítica e à pesquisa de música folclórica, que empreendeu com Frantisek Bartos.
Entre
1884 e 1888, publicou o jornal Hudebni Listy. Sua primeira ópera, Šárka, era romântica, ao estilo de Wagner e Smetana.





Em 1896, visitou novamente a Rússia e influências desta viagem são evidentes em sua ópera Káťa Kabanová ("Kátia Kabanová"), de 1921 e na rapsódia orquestral Taras Bulba, de 1924.
Janáček havia criado um estilo checo com sua ópera Její pastorkyňa ("Sua Enteada"), posteriormente chamada
Jenůfa.








A representação desta obra em 1916 estabeleceu finalmente sua reputação de compositor. Entre suas obras também figuram as óperas: Věc Makropulos ("O Caso Makropulos"), de 1926, Z mrtvého domu ("Da Casa dos Mortos"), de 1927 e a sátira Výlety pana Broučka ("As excursões do Sr. Brouček"), de 1920.
im:wikipedia/youtube

Donnerstag, 8. Oktober 2009

Essen und, Praha


PRAHA 2009
foto:g.ludovice 2009

Montag, 28. September 2009

seitens der Städte, Praha, Franz Kafka

PRAHA 2009
Old Square Town












Zdese 3.7.1883 Narodil Franz Kafka / Born here



Fotoaufnahme G.Ludovice 2009



Kafka aos cinco anos


Franz Kafka
(língua tcheca: František Kafka)
Um dos maiores escritores de ficção da Língua alemã do século XX.
Kafka nasceu numa família de classe média judia em Praga, Áustria-Hungria (agora República Tcheca). O corpo de obras suas escritas— a maioria incompleta e publicadas postumamente— destacam-se entre as mais influentes da Literatura ocidental.
Seu estilo literário presente em obras como a novela
A Metamorfose (1915), e romances incluindo O Processo (1925) e O Castelo (1926) retratam indivíduos preocupados em um pesadelo de um mundo impessoal e burocrático.
Filho mais velho de Herrmann Kafka, um abastado comerciante judeu, e de sua esposa Julie, nascida Löwy. Nascem depois dele dois meninos, que irão morrer pouco tempo após o nascimento, fato que segundo alguns psicólogos especialistas na obra de Kafka, será um factor determinante para o sentimento de culpa presente nos seus livros; e três meninas, sendo Ottilie a sua irmã favorita, com quem ele chega a morar algumas vezes.

Kafka cresce sob as influências de três culturas: a judaica, a checa e a alemã.
No ano de
1902 conhece Max Brod, seu grande amigo, e no ano de 1922 pedirá a ele para que destrua todas as suas obras após sua morte.
Em
1903, Kafka tem sua primeira relação sexual, o que lhe trará insegurança por toda sua vida. Neste ano também, ele fará sua primeira visita a um sanatório. Teve vários casos amorosos mal resolvidos, uns por intervenção dos pais das moças, outros por desinteresse próprio.
Entre
1914 e 1924, Kafka esteve três vezes perto do casamento. Desistiu sempre. Tentou primeiro por duas ocasiões com Felice Bauer, uma alemã com quem se correspondeu até 1917. A penúltima vez foi com Milena Jesenská, mais nova do que ele. A sua última namorada e até à sua morte foi Dora.

Kafka falece dia 3 de junho de 1924 no sanatório Kierling perto de Klosterneuburg na Áustria. A causa oficial da sua morte foi insuficiência cardíaca, apesar de sofrer de tuberculose desde 1917.
Kafka aprendeu alemão como sua primeira língua, contudo era quase fluente em tcheco. Kafka considerava-se incapaz nos estudos, tanto que em uma carta a Felice Bauer ele declara que não acreditava que conseguiria concluir o ensino médio.

No momento de decidir que carreira seguir, Franz Kafka opta por cursar Filosofia, no entanto é impedido pelo seu pai, com quem não tinha uma relação de afectividade. Tendo de decidir entre Química e Direito, Franz opta pela faculdade de Química junto com seu grande amigo Max Brod. Permanece 15 dias no curso e desiste, entrando de vez para a faculdade de Direito, que será tema de boa parte de suas obras. Formado em Direito, em 1906, trabalhou como advogado a princípio na companhia particular Assicurazioni Generali e depois no semi-estatal Instituto de Seguros contra Acidentes do Trabalho. Solitário, com a vida afetiva marcada por irresoluções e frustrações, Kafka nunca atingiu fama ou fortuna com seus livros, na maioria editados postumamente. Mesmo assim era respeitado nos círculos de literatura que frequentava.






O seu livro A Metamorfose (1915) narra o caso de um homem que acorda transformado num gigantesco inseto; O Processo (1925) conta a história de um certo Josef K., julgado e condenado por um crime que ele mesmo ignora; O Castelo (1926), o agrimensor K. não consegue ter acesso aos senhores que o contrataram. O livro Na Colônia Penal (1914) fala sobre uma máquina que tem o poder de executar sentenças. Trata-se de uma história absurda sobre uma Colônia que usa esta máquina para torturar e matar pessoas, sem que estas sequer saibam o porquê de sua morte. O livro é uma crítica aos sistemas despóticos de poder. Essas quatro obras-primas definem não apenas boa parte do que se conhece até hoje como "literatura moderna", mas o próprio carácter do século: kafkaniano.
Autor de várias colectâneas de contos, Kafka escreveu também a avassaladora
Carta ao Pai (1919) e centenas de páginas de diários. Deixou inacabado o romance Amerika.
Morreu num
sanatório perto de Viena, onde se internou com tuberculose. Desde então, seu legado - resgatado pelo amigo Max Brod - exerce enorme influência na literatura mundial.

A escrita de Kafka é marcada pelo seu tom despegado, imparcial, atenciosa ao menor detalhe, e que abrange os temas da
alienação e perseguição. Os seus trabalhos mais conhecidos abrangem temas como as pequenas histórias A Metamorfose, Um artista da fome e os romances O Processo, América e O Castelo. Os seus contos são julgados como verdadeiros e realistas, em contato com o homem do século XXI, pois os personagens kafkanianos sofrem de conflitos existenciais, como o homem de hoje. No mundo kafkaniano, os personagens não sabem que rumo podem tomar, não sabem dos objetivos da sua vida, questionam seriamente a existência e acabam sós, diante de uma situação que não planejaram, pois todos os acontecimentos se viraram contra eles, não lhes oferecendo a oportunidade de se aproveitar da situação e, muitas vezes, nem mesmo de sair desta. Por isso, a temática da solidão como fuga, a paranóia e os delírios de influência estão muito ligados à obra kafkiana, sendo comum a existência de personagens secundários que espiam, e conspiram contra o protagonista das histórias de Kafka (geralmente homens, à exceção de alguns contos onde aparecem animais e raros onde a personagem principal é uma mulher). No fundo, estes protagonistas não são mais que projecções do próprio Kafka, onde ele expõe os seus medos, a sua angústia perante o mundo, a sua solidão interior.
A obra sobre Kafka é já de maior dimensão do que o trabalho próprio do autor, e vai desde estudos literários sérios até análises psicológicas do autor, a quem já foram atribuídos todos os tipos de complexos e traumas concebíveis. A própria sexualidade de Kafka chegou a ser discutida, apesar de que para muitos de seus leitores o desejo por mulheres estar evidente na maioria de suas principais obras, e o próprio Kafka não ter dado em vida nenhuma razão para que alguém afirmasse que ele era homossexual. No entanto, a obra de Kafka tem despertado enorme interesse entre os leitores gays pois, de acordo com Ruth Tiefenbrun, a maior parte dos seus personagens são homens homossexuais, que simultaneamente exibem a necessidade de se esconder e de se exibir. Já Gregory Woods refere que, mesmo que a sexualidade de Kafka seja controversa, tal não deve impedir a apreciação dos seus textos no âmbito da literatura gay, e que as histórias de homens isolados, forçados a não ter certezas na vida, que estão em constante perigo de ser descobertos, tocam fortemente na sensibilidade de todos os gays.

Kafka cinematográfico

The Trial -
Orson Welles (1963)
The Castle - Rudolph Noelte (1968)
Informe para una academia - Carles Mira (1975)
The metamorphosis of Mr. Samsa - Caroline Leaf (1977)
Informe per a una acadèmia - Quim Masó (1989)
Kafka - Steven Soderbergh (1991)
The Metamorphosis of Franz Kafka - Carlos Atanes (1993)
Amerika - Vladimir Michalek (1994)
Das Schloss -
Michael Haneke (1996)
La metamorfosis - Josefina Molina (1996)
The Trial - David Hugh Jones (1996)
Metamorfosis -
Fran Estévez (2004)
Im:wikipedia/youtube